| สิปาดัน เรื่องเล่าจากต่างแดน |
| 28 ตุลาคม 2547 : 5.00AM : Dive Site 'South Point' |
 นี่คือ 2 dive สุดท้ายของ ทริปนี้
ขณะนั่งรอพระอาทิตย์ขึ้น ทุกคนนั่งเงียบกว่าครั้งก่อน เพราะความผิดหวังจากเมื่อวาน หรือเพราะรู้ว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วที่เราจะได้เจอ หรือไม่ได้เจอฝูงฉลามหัวฆ้อน
ขณะที่เราค่อยๆปล่อยตัวจมลงสู่ใต้ท้องทะเล
ฉันสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของน้ำ...(ก็แหง๋สิ อุณหภูมิน้ำตอนตี 5 กว่าๆ คงอุ่นหรอก)
ฉันลงไปที่ระดับความลึก 36 เมตร ขณะปรับสายตาให้คุ้นเคยกับความมืด
ทันใดนั้น! เฮ้ย! อะไร! ฉลาม! หัวฆ้อนๆๆๆๆๆ ตัวใหญ่มากๆ 4เมตรเห็นจะได้
มันว่ายสวนกับเราในระยะไม่เกิน 10 เมตร
เท่านั้นแหล่ะ ทีมปฏิบัติการตามล่าฉลามหัวฆ้อนก็ตีฟินกันไม่ยั้ง
แต่หัวใจฉันนี่สิ มันไปไวกว่าฟินที่ตีซะอีก!
'แก๊งๆๆๆ' Roland เคาะเรียกให้พวกเรากลับมา
เพิ่งมารู้ตอนหลังว่าเจ้าฉลามหัวฆ้อนตัวนี้เค้าเรียกกันว่า Great Hammer Head Shark
มันจะอยู่ตัวเดียว แถมยังดุกว่าพวก School อีก...บรื๊อส์...จากนั้นอีกไม่กี่นาที เฮ้ย! นั่นอะไรน่ะ ฝูง ฉลามหัวฆ้อน! เป็นฝูงเลยนะ! มันอยู่ข้างใต้ฉันนี่เอง...
ปล่อยอากาศลงต่ำกว่านี้อีกหน่อยนะ จะได้เห็นชัดขึ้น
แต่...ทำไมไม่มีใครยอมลงไปเลยล่ะ โถ่...
จากนั้นไม่นาน พี่เบน(diver บ้าพลัง :-x อุ๊บ! ) ว่ายมาจากไหนไม่รู้ ท่าทางตื่นเต้น พร้อมกับทำท่า
ฉ-ล-า-ม-หั-ว-ฆ้-อ-น-เ-ป็-น-สิ-บ-สิ-บ-ตั-ว-ใ-ก-ล้-ม-า-ก-ม-า-ก
แล้วก็ชี้ไปทางที่พี่ท่านพรวดพราดโผล่มา
ไหนๆ อยู่ไหนฉันจะไป
แก๊งๆๆๆ Roland ห้ามไว้อีกเช่นเคย ตอนนี้เราอยู่ในที่ลึกนานเกินไปแล้วแหล่ะ
แต่ไม่เป็นไร แค่ฝูงที่ฉันเห็นเมื่อกี้ก็สุดยอดแล้ว เสียดายแค่ไม่ได้รูปมาฝากเพื่อนๆเท่านั้นเอง เมื่อมาพักน้ำที่ ระดับความลึก 10กว่าเมตร เราก็ได้เห็นฝูงปลาแจ็ค เป็นพันๆตัว ว่ายกันอุตตลุต
เกิดอะไรขึ้น? เราหมอบอยู่กับซากปะการังที่ตายแล้ว
สักพักจึงได้เห็น White Tip 8 ตัว ไล่งับฝูงปลาแจ็คอยู่
'ตู้ม!' เสียงฝูงปลาแจ็คสะบัดตัวหนีกระแทกกับน้ำ 'ตู้ม!'
เพลินจังเลยดูฉลามไล่งับปลา...วึ่บ! เหวอ...White Tip ว่ายเฉียดหน้า! เฮ้อ เพลินไปหน่อยแล้วมั๊ง ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเอง มาอยู่ใต้ฝูงปลาแจ็คตั้งแต่เมื่อไหร่
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...
'ย๊าาาาาาาาาาาาาา ฮู้ววววววววว!!!!!!!!!!' เชื่อมั๊ยว่านี่คือเสียงหัวใจฉันเต้น
ความพยายามหลายวันที่ผ่านมาไม่ได้สูญเปล่า
ตอนนี้ทุกคนนั้งอยู่บนเรือด้วยรอยยิ้มที่หุบไม่ลง
'ความประทับใจ' กลายเป็นแค่คำๆนึงเท่านั้น เมื่อเทียบกับความรู้สึกฉันตอนนี้ถ้าคุณได้มาลอง สัมผัสด้วยตัวเอง คุณจะรู้ว่าฉันไม่ได้เวอร์เลย........................................
หนูงดี  ปล. ทุกวันนี้พี่ ๆ diver หลายคนยังเผลอตื่นนอนตอนตี 4 อยู่ และหัวใจฉันก็ยังเต้นเป็นเสียง'ย๊าาาาาาาาาาาาาา ฮู้ววววววววว!!!!!!!!!!' ไม่หยุด |